چتر کاغذ روغنی

چتر کاغذ روغنی یکی از قدیمی‌ترین اقلام سنتی چینی‌های هان است و به سایر نقاط آسیا مانند کره، ویتنام، تایلند و ژاپن گسترش یافته و ویژگی‌های محلی خود را پیدا کرده است.

در عروسی‌های سنتی چینی، وقتی عروس از صندلی چرخدار پایین می‌آید، دلال ازدواج از یک چتر کاغذ روغنی قرمز برای پوشاندن عروس استفاده می‌کند تا از ارواح شیطانی در امان بماند. تحت تأثیر چین، چترهای کاغذ روغنی در عروسی‌های باستانی ژاپن و ریوکیو نیز استفاده می‌شدند.

سالمندان چترهای بنفش را ترجیح می‌دهند که نماد طول عمر است و چترهای سفید برای مراسم تشییع جنازه استفاده می‌شوند.

در جشن‌های مذهبی، همچنین دیدن چترهای کاغذ روغنی که به عنوان سرپناه بر روی میکوشی (معبد قابل حمل) استفاده می‌شوند، رایج است، که نمادی از کمال و محافظت در برابر آفتاب و باران و همچنین محافظت در برابر ارواح شیطانی است.

امروزه، بیشتر چترهایی که در زندگی روزمره استفاده می‌شوند، چترهای خارجی هستند و بیشتر به عنوان آثار هنری و سوغاتی برای گردشگران فروخته می‌شوند. فرآیند کلاسیک ساخت چتر با کاغذ روغنی در جیانگنان، نمونه‌ای از چتر با کاغذ روغنی نیز هست. کارخانه چتر با کاغذ روغنی فنشوی تنها تولیدکننده چتر کاغذی باقی‌مانده در چین است که هنر سنتی چاپ با روغن تانگ و سنگ را حفظ کرده است و تکنیک تولید سنتی چتر با کاغذ روغنی فنشوی توسط کارشناسان به عنوان "فسیل زنده هنر چتر عامیانه چینی" و تنها "میراث فرهنگی ناملموس ملی" در صنعت چتر با کاغذ روغنی در نظر گرفته می‌شود.

در سال ۲۰۰۹، بی لیوفو، جانشین نسل ششم چتر روغنی فنشویی، توسط وزارت فرهنگ به عنوان وارث نمونه پروژه‌های میراث فرهنگی ناملموس ملی ثبت شد و بدین ترتیب به تنها وارث نمونه چترهای روغنی دست‌ساز در چین تبدیل شد.