منشأ کت بارانی

در سال ۱۷۴۷، مهندس فرانسوی، فرانسوا فرنو، اولین بارانی جهان را ساخت. او از لاتکس به دست آمده از چوب کائوچو استفاده کرد و کفش‌ها و کت‌های پارچه‌ای را در این محلول لاتکس برای غوطه‌وری و پوشش‌دهی قرار داد، سپس می‌توانست نقش ضد آب را ایفا کند.

در یک کارخانه لاستیک‌سازی در اسکاتلند، انگلستان، کارگری به نام مکینتاش کار می‌کرد. روزی در سال ۱۸۲۳، مکینتاش مشغول کار بود که به‌طور تصادفی محلول لاستیک روی لباس‌هایش ریخت. وقتی متوجه شد، با عجله شروع به پاک کردن آن کرد، اما متوجه شد که محلول لاستیک به لباس‌ها نفوذ کرده و نه‌تنها پاک نشده، بلکه روی آن را پوشانده است. با این حال، مکینتاش کارگر فقیری بود، او نمی‌توانست لباس‌ها را دور بیندازد، بنابراین هنوز هم آنها را سر کار می‌پوشید.

خیلی زود، مکینتاش متوجه شد: لباس‌هایی که با لاستیک پوشانده شده‌اند، گویی با لایه‌ای از چسب ضد آب پوشانده شده‌اند، اگرچه ظاهری زشت دارند، اما در برابر آب نفوذناپذیرند. او ایده‌ای داشت، بنابراین کل لباس با لاستیک پوشانده شد و نتیجه آن لباسی مقاوم در برابر باران بود. با این سبک جدید لباس، مکینتاش دیگر نگران باران نبود. این نوآوری به زودی گسترش یافت و همکارانش در کارخانه می‌دانستند که از مکینتاش پیروی کرده و یک بارانی لاستیکی ضد آب ساخته‌اند. بعدها، شهرت روزافزون بارانی لاستیکی توجه پارکس، متالورژیست بریتانیایی، را نیز به خود جلب کرد، که او نیز با علاقه زیادی این لباس خاص را مطالعه کرد. پارکس احساس کرد که اگرچه لباس‌های پوشیده شده با لاستیک در برابر آب نفوذناپذیرند، اما سخت و شکننده هستند و پوشیدن آنها نه زیبا است و نه راحت. پارکس تصمیم گرفت پیشرفت‌هایی در این نوع لباس‌ها ایجاد کند. به طور غیرمنتظره‌ای، این پیشرفت بیش از ده سال کار طول کشید. تا سال ۱۸۸۴، پارکس استفاده از دی‌سولفید کربن به عنوان حلال برای حل کردن لاستیک، تولید فناوری ضد آب را اختراع کرد و برای ثبت اختراع درخواست داد. برای اینکه این اختراع بتواند به سرعت در تولید و به یک کالا تبدیل شود، پارکس حق ثبت اختراع را به مردی به نام چارلز فروخت. پس از شروع تولید انبوه، نام تجاری «شرکت بارانی چارلز» نیز به زودی در سراسر جهان محبوب شد. با این حال، مردم اعتبار مکینتاش را فراموش نکردند، همه بارانی را «مکینتاش» می‌نامیدند. تا به امروز، کلمه «بارانی» در انگلیسی هنوز «مکینتاش» نامیده می‌شود.

پس از ورود به قرن بیستم، ظهور پلاستیک و انواع پارچه‌های ضد آب، به طوری که سبک و رنگ بارانی‌ها به طور فزاینده‌ای غنی شد. یک بارانی غیر ضد آب در بازار ظاهر شد و این بارانی همچنین نشان دهنده سطح بالایی از فناوری است.